't klökske van de mummerskerk

Plaats: 
Venlo

Wannier ik 's aoves in mien bed lik, dan velt mich soms van alles in.
Dan slaon ik soms aan 't fantazeere, totdet ik eind'lik slaope kin.
Dan kan ik toch zoë duud'lik druime, wie 't vruuger in ald-Venlo waas.
Dan zeen ik, waat al is veranderd, in 't vrind'lik stedje aan de Maas.

Refrein:
Dan kleure zich van koorts mien wange, dan klop mien Venloosch hert zoe sterk,
dan kan ik soms zoe ech verlange nao 't klökske van de Mummerskerk.
Dan kleure zich van koorts mien wange, dan klop mien Venloosch hert zoe sterk,
dan kan ik soms zoe ech verlange nao 't klökske van ôs alde Mummerskerk.

Ik loup ens gaer door, Venlo's straote, veural wao alde gevels staon;
Dan huur ik in 't Potloëfstraotje, den hamer en den beitel slaon.
Dao wuurd getummerd en gemetseld, dao wuurd mit man en mach gewerk;
Dao zien ze now aan 't restaureere, os alde Minderbroederskerk.

Wannier ik in ein vraemde stad bin, dan huur ik klokke groët en klein,
die luuje plechtig, blie of dreuvig, maar wie béj ôs luudt d'r gen ein.
Dan dink ik aan 't alde spraekwaord: Oës, Wes - thoes is 't meiste waerd,
en: 'Wie 't klökske béj ôs thoes luudt, zoë luudt 't nörges op de aerd.