Refrein:
As mien tiëne gaon treeje, kôm ik, kôm ik, kôm ik d'r achteraan.
Daoveur is auk ein reeje; die tiëne make mich ruum baan.
Zoë gaon ik van achter nao veure, van links nao opzie,
dwarseuver door ut midde haer en dan begin ik weer opniej.

Ik waer wal ens getraoje op ein of and're tiën.
Waas det maar verbaoje, want ik heb d'r toch maar tiën.
Maar ik kin d'r neet mei zitte en ik bliëf d'r neet mei staon,
want mien tiëne wille wiejer, dus laot mich nôw maar gaon.

Zoë stiefel ik al jaore, tig eurkes aan ein stök.
Met de vastelaovend laup ik gater in mien sök.
Maar ik kin d'r neet mei zitte en ik bliëf d'r neet mei staon,
want mien tiëne wille wiejer, dus laot mich nôw maar gaon.