Merie meus met zien menke mei, en Venlo gaon verlaote.
En waat Merie aok prevelde, d'r veel neet mei te praote.
D'n iërste vastelaovend aevel had de knöl al spiêt.
Hae zag: Merie, weej gaon weer truuk, ik kin heej mien ei neet kwiêt.

Refrein:
Al môtte weej op de zök, Merie.
Weej kômme euver de brök, Merie.
De niej of de alde, dao zal 't zich nog um halde.
Ze zulle ôs dao weer zeen, Merie.
Al motte weej op de kneen, Merie,
of op ôzzen bôksenbaom, weej zulle nao Venlo gaon.

Of deste noow minister bis, of ziene sikkertaris.
Of asse nog wat wiejer zits as brave missionaris.
D'n daag dae kump veur idderein dae in de vraemde zit.
D'n daag det hae weer truuk wilt nao, 't Stedje det Venlo hit.