Refrein:
Wat bin ich gruëtsj, dat ich kin zegke dat ich inne Hedsjer bin,
dat ich bin opgegruid biej dich,
en dat ich hie biej al die Bök en al die Gitjes woeëne kin,
Ghen Heij, dien blood dat sjtrumd in mich.
Van ‘n kleen durpke gruides doe, tot ‘t Parksjtadcentrum noe,
woeëbiej der vöal verangerd is.
Mè zelfs went al hie angesj weëd, doe bliefs ós hieëmel op deez eëd.
Och mien Ghen Heij, blief wieste bis.

Vanaaf der daag dat ich es bokseboam mien pupsje ope doog,
wós ich meteen, doe huursj biej mich.
Vanaaf deë ieësjte daag, doe wós ich al dat ich get in dich zoog.
Ich woar direk ganz weg van dich.
Mien durpke, groeët gewoeëre van de eier en d’r zilverzand,
verangerd durch de ieëuwe heen,
Mien hertje sjteet vuur dich in brand,
alleen biej dich veul ich mich heem:

Noe zegk mich is ‘t woar wat uëver dich in de gezette sjteet ?
Wat is me nuij met dich van plan ?
Me brikt mér aaf en boewt weer op, ocherm wat deeste mich soms leed.
Zegk mich wat weëd doa noe toch van ?
De Dütsje sjoeël, ‘t kafee van ‘t Sjtien, de koeël en ‘t aod patronaat,
die zint der noe al lang neet mie.
Durch wat me nuij aan dich verangerd haat,
zóls doe noeëts mie ‘t zelfde zieë.

Al weësj dich ‘effe angesj’, diene vasteloavend blief besjtoan.
Oh nee, deë nump me dich neet aaf.
Ooch uëver joare zal der optoch hie noch durch dien sjtroate goan.
Gieëf ‘t nog veer daag langk alaaf.
En weëd dan in ‘t ganse durp ós Hedsjer prinsemarsj gesjpilt,
dan weet ich een dingk gans gewis:
Wat me ooch nuij aan dich verangere wilt:
Ós Heëleheij blief wie ’t is.