Refrein:
Gank now naor hoës en staon dao neet te kiëke,
asof dae lange sliert van boereblauw nog kump.
Ut is gedaon, dich mos neet laote bliëke,
det dich ut ind van vastelaovend zoë ontstump.
Ik veul heite traone op mien wange,
of kump dat van de kalde wind.
Dreej daag heel de joeks mich heej gevange,
dreej daag veulde ik mich wie ein kind.

Alle rame in de stad die zien al duuster,
alle lampe in de stad die ziën al oët.
En ik veul mich zoë verlaore en verlaote,
en mien träötje bluus zien allerletste toët.
Dreej daag ware al die minse heej mien vrinde,
maar det is now weer veurbeej, det is neet fijn.
Kôs ut morge nog ein bietje vastelaovend zien,
dan veulde ik mich neet zoë gans allein.