Ik weit neet waat ik môt beginne, ik makde ein hiël groëte fout.
Die zal ik maar iërlik bekinne, ik bin mit 'ne snörker getrouwd.
En 'smorgens as ik um wil vraoge : ' Wanniër huurt det eindelik op ? ',
dan kômme de buure mich plaoge : ' Wanniër steit die lintzaag ens stop ? '

Refrein:
Dich biste schöld d'r van, det ik neet slaope kan.
En wies de klaoren daag, môt luust're nao dien zaag.
Die geit maar röstig door, wies 'smorgens zeven oor.
Dich snörks de kalk en ut behangsel van de moor.

Toen is hae op zölder gaon slaope, ich dach zoë : ' Dich snörks dao maar raak '.
Maar 's nachs vloog de zölderdeur aope en veel mich de schouw door ut daak.
Al trouwt ge ouk mit einen haoje, det hindet neet as-se maar körk.
Maar 't meus beej de Wet zien verbaoje, det ak'lig gezaag en gesnörk.