Beej ôs in 't sträötje, dao woënde ein maedje van achtiën jaor,
ein wolk van 'n bruudje, zö'n ech kiebig snuutje, met paekzwart haor.
Maar jaomer van Fientje, det ech Venloos kiendje, had ein gebrek.
Precies op zien lip droog 't, ederein zoog 't, ein moodervlek.
De ganse buurt zöng, as ze Fien zoog laupe: 'Wils dich aan mich, die moodervlek
verkaupe ?'
Dan dreijde Fien zich um en zag: 'Och gek, nog veur gen geld kriegs dich die
moodervlek'.

Fien woel gaon vreeje, 't is lang geleeje, zag ziene sjans.
Laot dich operere, de kins lich probere, dan hebste kans,
det dae zwarte stip, dae dao prönk op dien lip, nao de maon toe geit.
Fien zag : 'De bis kiekum, die vlek die blief stiekum, staon wao ze steit.
De ganse buurt zöng, as ze Fien zoog laupe: 'Wils dich aan mich, die moodervlek
verkaupe ?'
Dan dreijde Fien zich um en zag: 'Och gek, nog veur gen geld kriegs dich die moodervlek'.

Fientje berouwd, want 't is noëts getrouwd, det loog aan die plek.
't Woort tachtig jaor, had al sniëwitte haor, leep op eine stek.
Waas zes kier verhoës, veulde nörges zich thoës, woënde gans allein.
Maar kwaam Fien nao boëte, of keek door de roëte, zöng ederein :
'De bis al ald en de kins haos neet mier laupe, wils dich nog neet die
moodervlek verkaupe ?'
Toen zag ôs Fien kwaod: 'Bietser deste bis, die moodervlek, neem ik mei in mien kis.